आपण अशा काळात राहत आहोत, जेथे धर्मशास्त्रीय संघर्ष करणे हे ‘राजकीय दृष्ट्या अयोग्य’ मानले जाते. पण जेथे खरी शांती नाही तेथे ‘शांती, शांती’ चा घोष देणे म्हणजे सुवार्तेच्या मध्यवर्ती सत्याशी व मर्माशी विश्वासघात करणे होय.

आपण आपल्या इच्छेच्या बळावर देवाच्या सार्वभौम निर्णयांवर मात करू शकत नाही, कारण देवाचे स्वातंत्र्य हे आपल्या स्वातंत्र्यापेक्षा अधिक शक्तिशाली आणि व्यापक आहे.

निवड करण्याचा हक्क, जरी तो कितीही पवित्र मानला जात असला तरी, त्यामध्ये कोणत्याही मानवी जीवनाचा नाश करण्याचा स्वेच्छाचारी अधिकार समाविष्ट नाही.

मानव हा विश्वातील एखादा योगायोग किंवा अनियोजित प्रसंग नाही; तर तो सनातन सृष्टिकर्ता परमेश्वराने काळजीपूर्वक घडविलेली निर्मिती आहे. मानवाची प्रतिष्ठा ही त्याला देवाकडून प्राप्त झालेली आहे.

आज मी ख्रिस्ती आहे, यामागचे आकाशाखालील एकमेव कारण म्हणजे — मला पित्याने पुत्राला देणगी म्हणून दिले आहे. आणि हे माझ्या काही केलेल्या कर्मांद्वारे किंवा मी करू शकत असलेल्या कृत्यांनी नव्हे.

स्तोत्रसंहिता 51 जे पश्चात्तापभावी स्तोत्रांपैकी एक आहे, दावीदाने त्या वेळी लिहिले, जेव्हा नाथान संदेष्ट्याने त्याला सामोरे जाऊन त्याचे पाप उघड केले.

जोपर्यंत आपण वधस्तंभ, पुनरुत्थान, स्वर्गारोहण आणि पेंटेकोस्टच्या दिवशी आत्म्याचे आगमन, या सर्वांचा विचार करून संपूर्ण चित्र पाहत नाही, तोपर्यंत देवाने आपल्या दूतामार्फत दिलेल्या “हा पाहा, जगाचे पाप हरण करणारा देवाचा कोकरा” या घोषणेत दडलेली अगाध खोली आणि संपन्नता आपल्याला खऱ्या अर्थाने समजणारच नाही.

ख्रिस्ती जीवनाचा उद्देश काय आहे? — ख्रिस्ताच्या आज्ञाधारकतेतून जन्मलेली सुभक्ती. आज्ञापालन हे ख्रिस्ती जीवनातील संपत्ती उघडण्याची किल्ली आहे.

म्हणूनच, क्रूसावरील ख्रिस्ताची सर्वोच्च कार्यसिद्धी म्हणजे ही की त्याने देवाचा कोप शांत केला. आपण जर ख्रिस्ताच्या बलिदानाने आच्छादित नसतो, तर तो कोप आपल्या विरोधात भडकत राहिला असता.