सेवाकार्यात चरित्र का महत्त्वाचे आहे?

देव सामर्थ्यवान, प्रेमळ आणि आपल्या महान नावाच्या गौरवासाठी ईर्ष्यावान आहे. यशया 44:23, 24 मध्ये परमेश्वर स्वतःला “उद्धारकर्ता” म्हणतो आणि त्याने आपल्या लोकांना उद्धरले आहे, तसेच “इस्राएलाच्या ठायी आपला प्रताप प्रकट होईल,” अशी घोषणा तो करतो. खरोखर, पापी लोकांच्या तारणाद्वारे देवाचे अद्वितीय रीतीने गौरव होते. 

तर मग जास्तीत जास्त पापी लोकांचे तारण का होत नाही? देशभरातील सुवार्ता सांगणाऱ्या बहुसंख्य मंडळ्या लोकांनी भरून का वाहत नाहीत? नीतिमत्त्वाची भूक आणि तहान लागलेल्या पुरुष, स्त्रिया आणि मुलांनी अधिक मंडळ्या का भरलेल्या नाहीत? थोडक्यात सांगायचे तर, ख्रिस्ती लोक ज्या आत्मिक संजीवनाची आतुरतेने वाट पाहतात, ते संजीवन कोठे आहे? 

ख्रिस्ताच्या लोकांमध्ये असलेला संजीवनाचा अभाव आणि ख्रिस्ताच्या पुढार्‍यांमध्ये असलेला पवित्रतेचा अभाव हे बहुधा एकमेकांच्या सोबतीने चालतात.

नक्कीच, यामागे इतरही घटक कार्यरत आहेत. सुवार्तेचे महत्त्व कमी करणाऱ्या मंडळ्यांमध्ये खरी मनपरिवर्तने फारशी दिसणार नाहीत. मनोरंजनाचा स्वीकार करणारे पाळक मंडळीला पश्चात्तापाच्या अश्रूंपर्यंत आणू शकणार नाहीत. पश्चात्तापाकडे दुर्लक्ष करणारे ख्रिस्ती पुढारी फार थोडे खरे मनपरिवर्तित लोक पाहू शकतील.

तथापि, हे देखील तितकेच खरे आहे की जे उपदेशक स्वतःच्या चारित्र्याकडे दुर्लक्ष करतात, त्यांनी आपल्या मंडळ्यांमध्ये संजीवन पाहण्याची अपेक्षा करू नये. देवाने आपल्या सर्वसमर्थ ज्ञानामध्ये हे दाखवून दिले आहे की, त्याच्या मंडळीच्या वाढीचा प्रश्न येतो, तेव्हा तिच्या पुढार्‍यांचे नैतिक नीतिमत्त्व महत्त्वाचे असते.

“तारण परमेश्वराचेच आहे!”

योनाविषयी तुमचे काय मत आहे? त्याला अक्षरशः ओढत आणि ओरडत निनवेला न्यावे लागले, तरीही संपूर्ण नगर तारणदायी विश्वासाकडे आले. यिर्मयाबद्दल काय? या भक्तिमान माणसाने मन ओतून प्रचार केला, पण त्याला एका संपूर्ण राष्ट्राच्या नकाराला सामोरे जावे लागले, तेही अशा राष्ट्राच्या, ज्याला सत्य चांगले ठाऊक होते. पेत्राबद्दल काय? त्या दोषपूर्ण प्रेषिताने यरुशलेममध्ये पेन्टेकॉस्टच्या दिवशी सामर्थ्यशाली उपदेश केला, आणि हजारो लोक तारणदायी विश्वासाकडे आले. आणि शेवटी, आपल्या निष्पाप तारणहाराबद्दल काय? तो परिपूर्ण जीवन जगला, तरीही त्याला संजीवन नव्हे, तर नकार सोसावा लागला.

अशी उदाहरणे हेच सिद्ध करतात की योनाने घोषित केलेले सत्य खरे आहे: “तारण परमेश्वराचेच आहे!” (योना 2:9). साधे सत्य हे आहे की आपण संजीवन निर्माण करू शकत नाही. निरोगी सिद्धांत, विश्वासू प्रचार आणि निर्मळ चारित्र्य यांपैकी कोणतीही गोष्ट, किंवा या सर्व गोष्टी मिळूनही, एका आत्म्याच्या मनपरिवर्तनाची हमी देऊ शकत नाहीत. तारणावर देव सार्वभौम आहे, आणि हाच त्याचा प्रारंभ व शेवट आहे. उद्या ज्यांचे तारण होणार आहे, त्या सर्वांची नावे आजच कोकऱ्याच्या जीवनाच्या पुस्तकात लिहिलेली आहेत. देवाचे निवडलेले लोक त्याच्या परिपूर्ण वेळेत तारणदायी विश्वासात येतील. 

असे असले तरी, 

असे असले तरी, आपल्या महान देवाने तारणाचा शेवट आणि तारणाची साधने, या दोन्ही गोष्टी नेमून ठेवल्या आहेत. नव्या करारात ठिकठिकाणी मंडळीच्या हितासाठी वडिलांना पवित्रतेचे आवाहन केले आहे. पाळकवर्गाने जर विश्वासू सेवेचे आदर्श ठेवले नाहीत, तर त्यांनी फळदायी सेवेची अपेक्षाही करू नये.

1 पेत्र 5:2, 3 मध्ये पेत्राने वडिलांना दिलेल्या सूचनेचा विचार करा:

“तुमच्यामधील देवाच्या कळपाचे पालन करा; करावे लागते म्हणून नव्हे, तर (देवाच्या इच्छेप्रमाणे) संतोषाने त्याची देखरेख करा; द्रव्यलोभाने नव्हे तर उत्सुकतेने करा; तुमच्या हाती सोपवलेल्या लोकांवर धनीपण करणारे असे नव्हे, तर कळपाला कित्ते व्हा.”

या मेंढपाळांनी कळपासाठी आदर्श का असले पाहिजे? उपदेशकाने सत्य आणि योग्य गोष्टी सांगणे एवढेच पुरेसे नाही का? नाही. आपल्या घराच्या खाजगी आयुष्यात तो काय करतो, याने खरोखर फरक पडतो का? होय, त्याने नक्कीच फरक पडतो.

म्हणूनच, प्रेषित पौलाने तीमथ्याला असे सांगितले यात नवल नाही की त्याच्या ऐकणाऱ्यांचे तारण त्याच्या स्वतःच्या जीवनावर आणि त्याच्या शिक्षणावर अवलंबून आहे: “आपणाकडे व आपल्या शिक्षणाकडे नीट लक्ष ठेव; त्यातच टिकून राहा; कारण असे केल्याने तू स्वत:चे व तुझे ऐकणार्‍यांचेही तारण साधशील.” (1 तीमथ्य 4:16). अर्थात, पौलाला माहीत होते की तारण परमेश्वराचेच आहे. आणि तरीही, देवाच्या गूढ योजनेत, ज्या पात्राद्वारे सुवार्ता घोषित केली जाते, ते पात्र शुद्ध असले पाहिजे. 

“एक पवित्र सेवक हे एक अद्भुत  शस्त्र आहे.”

स्कॉटिश पाळक रॉबर्ट मरे मॅकचेन हे आपल्या मोठ्या भावाच्या अकाली मृत्यूनंतर विश्वासात आले. त्यांनी 1835 मध्ये ईश्वरशास्त्राचे शिक्षण पूर्ण केले, आणि त्यावेळी त्यांच्या मनात अशी जाणीव होती की जितके दिवस त्यांना दिले जातील, तितके दिवस त्यांनी प्रभूच्या मागे उत्कटतेने धावले पाहिजे. सेंट पीटर्स, डंडीचे सेवक होण्याच्या थोडे आधी त्यांनी लिहिले, “आयुष्य झपाट्याने नाहीसे होत आहे, सार्वकालिकतेसाठी घाई करा.” सार्वकालिकता अपेक्षेपेक्षा लवकर आली. वैयक्तिक पवित्रतेचे महत्त्व शिकून झाल्यावरच, वयाच्या अवघ्या एकोणतीसाव्या वर्षी त्यांचा मृत्यू झाला.

मॅकचेन यांनी आपल्या सहकारी-पाळकांना त्यांच्या कळपासाठी आदर्श होण्याचे आवाहन केले. त्यांनी त्यांना आपल्या जीवनाकडे आणि शिक्षणाकडे लक्ष ठेवण्याचा बोध केला:

सर्व गोष्टींपेक्षा अधिक, तुमच्या स्वतःच्या आत्म्याची जोपासना करा. तुमचा स्वतःचा आत्मा ही तुमची पहिली आणि सर्वांत मोठी काळजी आहे. वैयक्तिक पवित्रतेत प्रगती साधा. देव महान प्रतिभेला जितका आशीर्वाद देतो, त्यापेक्षा येशूसारखे असण्याला अधिक आशीर्वाद देतो. देवाच्या हातात पवित्र सेवक भयप्रद शस्त्र असतो. तुमचा विवेक स्वच्छ असताना आणि तुमचे हृदय देवाच्या आत्म्याने भरलेले असताना तुम्ही बोललेला एक शब्द, अविश्वास आणि पापात बोललेल्या दहा हजार शब्दांपेक्षा अधिक मोलाचा असतो.1

देव आपण काय बोलतो याचीच काळजी घेत नाही; आपण कोण आहोत याचीही तो काळजी घेतो. एखाद्या ख्रिस्ती पुढाऱ्याचा विवेक मलिन असेल आणि त्याचे हृदय मूर्खपणे पापाच्या सवयींमध्ये अडकलेले असेल, तर परमेश्वराने त्या सेवाकार्यावरून आपल्या आशीर्वादाचा हात काढून घेतला, याचे आपल्याला आश्चर्य वाटू नये.

नाही, निरोगी सिद्धांत आणि पवित्र जीवन यांच्या साहाय्याने आपण संजीवन निर्माण करू शकत नाही; पण त्यांच्याशिवाय आपण संजीवनाची अपेक्षाही करू नये.

इयान एच. मरे, “रॉबर्ट मरे मॅकचेन: मिनिस्टर ऑफ सेंट पीटर्स, डंडी, 1836 ते 1843.” बॅनर ऑफ ट्रुथ, नोव्हेंबर 12, 2001. मूळतः बॅनर ऑफ ट्रुथ मॅगझिन, अंक 4 (डिसेंबर 1955): 4, 14 ते 23 मध्ये प्रकाशित,

हा लेख मूळतः लिगोनियर मिनिस्ट्रीजच्या ब्लॉगमध्ये प्रकाशित झाला होता.